دم

دم را مثل یک دکل تصور کن. بالا و خشک نگه‌داشتن اغلب نشانه‌ی برانگیختگی یا اعتمادبه‌نفس است و گاهی به مرز تقابل می‌رسد. در ارتفاع میانه، تقریباً هم‌خط با ستون فقرات سگ، معمولاً آرام و خنثی است. دم پایین نشان‌دهنده‌ی تردید و گاهی آرام‌سازی است. جمع‌شده زیر شکم پیام روشنِ «همین حالا احساس کوچکی می‌کنم» است، که معمولاً ترس یا استرس شدید است. همیشه موقعیت را در برابر خط پایه‌ی نژاد بخوان: یک هاسکی به‌طور طبیعی دمش را به‌صورت حلقه‌ی بالا نگه می‌دارد، یک گری‌هاوند به‌طور طبیعی آن را پایین نگه می‌دارد.

تکان‌های آزاد و گسترده که کل قسمت عقب بدن را تکان می‌دهند، همان تکان کلاسیک «از دیدنت ذوق‌زده‌ام» هستند. تکان‌های فشرده و سریع که فقط نوک دم می‌لرزد، در واقع می‌توانند نشانه‌ی برانگیختگی یا تنش بالا باشند. بقیه‌ی بدن به تو می‌گوید با کدام‌یک طرفی. بدن آزاد به‌علاوه‌ی تکان گسترده یعنی دوستانه. بدن خشک به‌علاوه‌ی تکان سریع و باریک یعنی «خبری هست، هوشیار بمان». هیچ‌کدام از این تکان‌ها به‌تنهایی چراغ سبزی برای غریبه‌ها نیست که دست دراز کنند.

یک رشته پژوهش، که با کوآرانتا و همکارانش در سال ۲۰۰۷ آغاز شد، نشان داد که سگ‌ها معمولاً وقتی چیزی مثبت احساس می‌کنند، مثل دیدن فردی محبوب، بیشتر به سمت راست بدنشان دم تکان می‌دهند، و وقتی نامطمئن یا کمی منفی‌اند بیشتر به سمت چپ. به نظر می‌رسد سگ‌های دیگر در اتاق متوجه می‌شوند و به هرکدام واکنش متفاوتی نشان می‌دهند. احتمالاً در زندگی واقعی این را اندازه نخواهی گرفت. با این حال یادآور بامزه‌ای است که حرکت دم یک نشانه‌ی کامل با دو سمت است، نه فقط یک کلید روشن و خاموش ساده.

شکل و حالت طبیعی دم در میان نژادها به‌شدت متفاوت است. حلقه‌ی فشرده‌ی یک پاگ، دم سمورمانند یک لابرادور، دم داسی‌شکل یک شیبا، و حالت پایین و جمع‌شده‌ی یک ویپت، همه در حالت استراحت متفاوت به نظر می‌رسند. ترفند این است که سگ را الان با خودش در ده دقیقه پیش مقایسه کنی. اگر نژادی که معمولاً دمش بالاست ناگهان دمش را بیندازد، این یک نشانه‌ی واقعی است. اگر نژادی که طبیعتاً دمش پایین است دمش را بالاتر از معمول ببرد، آن هم همین‌طور است. همیشه تغییر را از خط پایه‌ی همان فرد بسنج.